29/3/2007 - Yine Bir Gün...
Sabah erken kalkmanın garip bir mutluluğu vardı
üzerinde.İlk düşünceleri ona yapması gereken sorumluluklarını anımsattı.Son
günlerde hayata sıkıca bağlanmıştı.Hayatının farkına varamadığı yıllara
inat.Mutluydu son günlerde,hem de oldukça çok.Çünkü hayatı ve yaşamayı
seviyordu artık.
Kim bilir,böylesi olması gerekiyordu belki bir bakıma.
Herkesi seviyordu…
Ama bir şeyler hep eksik kalmıştı…
Her baharda her yeni aşk yormuştu.Artık sonbaharın
ayrılıklarına aldırış etmiyordu yüreği.
Basit aşkların,mutlulukların yüzüne bakmıyordu.Hepsi
yanı başındaydı aslında.Ama olmayan duyguların çığlığını duyardı
bazen.İmkansızlığın cazibesine kapılmıştı bu kez yüreği.İçinden geçenlere
kendisi de inanamıyordu.Adını koyamadığı bu duygu içini kemiriyordu,ve
alışmıştı bu duruma.
Yine bahar gelmişti ama bu kez aşk
istemiyordu,aşkların bittiğine şahit olan kalbi.Sevgi veriyordu tıklım tıklım
çevresine ,karşılığını düşünmeden.Sevginin kutsallığına ve bakiliğine
inanıyordu.Karşılıklı sevgisini ilerideki meçhul insana bırakarak hayatına
devam ediyordu…
Çalar saatinin tekrar çaldığını duyunca,şekerleme
uykusunun tatlılığını hissetti.Yine yorgun birgün olacaktı,savaşmaya hazırdı
zorlu hayatla.
AlpereN
| 